Als ik je zou vragen wat de meest voorkomende bewegingen bij gamen zijn, zou je zeggen springen, toch? De bescheiden sprong is al tientallen jaren het hoofdbestanddeel van videogames, vooral in de populaire platformgame waarin een beroemde loodgieter deze vaardigheid buitengewoon goed gebruikt.
Komt binnen Ga, ga springen!!! Dan een spel dat helemaal om springen draait, en eigenlijk niets anders.
Dat klopt, in Go Go Jump!!! Je kunt heen en weer bewegen langs een 2D-niveau en springen. Dat is het allemaal. Je speelt als Dylan the Dog die ernaar streeft de beste springer aller tijden te worden. Om dit te doen, moet hij de strijd aangaan met Jump Masters om badges te verdienen. Dylan verklaart zelfs dat hij ze op een gegeven moment 'allemaal bij elkaar moet krijgen'. Ik hoop alleen dat de advocaten van Nintendo dit niet lezen.
Maar of je ze nu kent of niet, de setting geeft je een excuus om deze tegenstanders een voor een te verslaan. De cast is volledig ingesproken en het is allemaal erg satirisch. Antropomorfe acteurs vervallen vaak in karikaturen, en sommige zijn zelfs behoorlijk vervelend om naar te luisteren.
Voordat je aan elk gevecht begint, kun je, als je dat wilt, een korte achtergrondintroductie horen over de tegenstander waarmee je te maken krijgt. Elke ontmoeting is verdeeld in drie delen, elk gekenmerkt door een heen-en-weer-dialoog. Het is een heel eenvoudig uitgangspunt: beweeg en spring om obstakels te vermijden totdat je vijand geen bewegingen meer heeft en jij als overwinnaar wordt uitgeroepen. Elke poging is een test van je springvaardigheden en je wordt beloond met een felbegeerde badge.
Obstakels zullen je van beide kanten van het scherm confronteren, van boven, onder en vanaf de achtergrond. Er is voldoende esthetische variatie tussen ervaringen, maar dit heeft geen enkele betekenisvolle invloed op de structuur van het spel. Als ik zeg dat springen het enige is, dan meen ik dat.
Timing van je bewegingen in Go Go Jump!!! Het is zeer uitdagend en zeer moeilijk te definiëren. Sterker nog, ik stierf vaak voordat ik wist wat het beste moment was om op de springknop te drukken. Dit was een beetje vallen en opstaan, en in die zin is het fijn om de volgorde elke keer precies hetzelfde te hebben.
Gelukkig brengt sterven je terug naar het begin van de passage, zodat je niet al te hard gestraft wordt. Ik kon echter niet echt in een goede flow komen met Go Go Jump!!! Omdat het moeilijk is om de komende obstakels te beoordelen. Sommige lijken uit het niets te komen en geven je geen tijd om te reageren, en het lijkt erop dat je de test alleen effectief kunt voltooien als je er voorkennis van hebt. Zonder voldoende waarschuwing is het moeilijk om te reageren op wat gaat komen, wat betekent dat dingen soms oneerlijk aanvoelen. Aan de andere kant, het kennen van de volgorde omdat ik meerdere keren stierf tijdens de test, belemmerde het plezier enigszins.
De tests worden beoordeeld met drie sterren voor de moeilijkheidsgraad, maar ik heb dit nooit een goede indicator gevonden. Het heeft allemaal te maken met de risico's zelf: sommige tests die een lage moeilijkheidsgraad lijken, zijn in het begin eigenlijk heel moeilijk.
Het hoofdspel bestaat uit deze ervaringen, maar er zijn ook andere manieren om te spelen. De Boss Rush-, Challenge- en Survival-modi vullen het menu in en wekken de indruk dat er heel veel inhoud in Go Go Jump zit!!! Dit is echter niet wat het lijkt.
Laten we Boss Rush als voorbeeld nemen. Hierbij neem je het één voor één op tegen elke Jump Master. Het probleem hier is dat de hoofdmodus alleen uit deze gevechten bestaat, behalve dat ze zijn onderverdeeld in verschillende beproevingen. Dit betekent dat zowel Boss Rush als de hoofdverhaalmodus op vrijwel dezelfde manier spelen.
Helaas verandert dit ook niet bij andere modi. Bij uitdagingen spring je en ontwijk je een aantal specifieke gevaren, maar die kom je in het hoofdverhaal sowieso tegen. Voor overlevingsmissies moet je zo lang mogelijk overleven zonder geraakt te worden, maar nogmaals, het is een exacte kopie van alle andere modi die je speelt.
Ga ga springen!!! Zeer eenvoudig te spelen, het is geschikt voor spelers van alle leeftijden. Het biedt een bepaald niveau van uitdaging, al ben ik er niet van overtuigd dat dit om de juiste redenen is. Als gevolg hiervan is er, zodra je de hoofdverhaalmodus hebt voltooid (en toevallig het grootste deel van de aangeboden Gamerscore hebt verdiend), weinig reden om verder te spelen. Het is jammer dat dit spel een voorbeeld is van een one-trick-spel.
Ga ga springen!!! Aan zijn potentieel dankzij zijn unieke verkoopargument, wat zijn zwakke punt is.
“Organisator. Denker. Schepper. Communicator. Twitter-liefhebber. Vriendelijke koffiemedewerker. Wannabe-analist. Tv-evangelist.”